Annemi Özlemek…

Fotoğraf: Juli Cady [email protected]

Gecenin karanlığında oturuyorum. Laptopumun beyaz ışığı yüzüme yansıyor. Can iki adım ötemde karyolasında mışıl mışıl uyuyor. Seni düşünüyorum anneciğim…

Bir büyük gök kubbenin altındayız. Sen dünyanın bir ucunda, bense diğer ucunda. Yaşam bir gün güneş, bir gün gölge. Yağmur tıpır tıpır vuruyor yüreğime. Günler uzuyor, günler geçiyor. Annem, canım, meleğim. Seni düşünüyorum.

Fikrin bile içimi titretiyor. Yılların yükünü almış omuzların, telefondaki sesin, hele ellerin anneciğim… Ellerini uzat bana… İnan hissedebilirim.

Burada olsan, seni dizime yatırsam… Sen benim çocuğum olsan… Ben de senin annen… Seni kucaklasam, başını okşasam… Zaman orada dursa. Ya da biz zaman olsak.

Bir gün ben de şu karyolada uyuyan minik bedene birşey ifade edecek miyim? Senin kadar iyi bir anne olabilecek miyim anne? Sevecek mi beni, benim seni sevdiğim gibi. Özleyecek mi?

Biliyorum okuyacaksın bunları. Oku anneciğim. Hiç üzülme biraz sonra sabah olacak. Seninle aynı güne bakacağız. Yüzün güneşe dönük olsun anne. Kavuşacağız…

Kızın…

 

Hakkında Bebek ve Ben

Bebek ve Ben

Merhabalar! Adım Tanla. Dijital tasarımcıyım. Eşim Kuzey ve 5 yaşındaki oğlum Can’la beraber dünyayı keşfediyoruz. Hayatı, insanları, video oyunlarını ve seyahati seviyorum. Okumayı, araştırmayı, dinlemeyi ve konuşmayı da… Oğluma hatıra olarak başlattığım BebekveBen’in kısa zamanda annelerin buluştuğu, soru sorduğu ve paylaştığı bir ortama dönüşmesinden çok mutluyum. Çocuk yetiştirmenin heyecan verici dünyasında bize eşlik ettiğiniz için teşekkürler.

4 yorum

  1. yaff ağlattın beniii aynı şehrin içinde bile yanlızğı yaşayanlara kapak olsun bu yazı 🙂

Sen de bir yorum yaz...

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar işaretlenmelidir *

*